Wojtek nigdy nie wszedł z aparatem do studia, a nawet nie oparł go na statywie – nie lubi kreowanego światła oraz sztucznie ustawianego obiektu. W fotografii teatralnej interesuje go przede wszystkim próba oddania intymnego dialogu pomiędzy widzem a aktorem, prowadzonego zarówno na scenie, jak i na przeróżnych placach, w starych fabrykach, parkach a nawet na elewacjach budynków.